Żużel – Toromistrz zwraca uwagę. „Było ściganie i było bezpiecznie.”

Grzegorz Węglarz, obecny toromistrz Texom Stali Rzeszów, to bardzo uznane nazwisko w środowisku żużlowym. Były opiekun torów Betard Sparty Wrocław czy Cellfast Wilków Krosno podzielił się ciekawą opinią nt. tego jak obecnie są przygotowywane są nawierzchnie.

Grzegorz Węglarz na pracy przy nawierzchniach żużlowych pozjadał zęby i nie będzie to zbytnim wyolbrzymieniem. Obecny toromistrz Texom Stali Rzeszów, oprócz pracy przy spotkaniach PGE Ekstraligi ma w swoim CV kilka rund Speedway Grand Prix. Były strongman w rozmowie na łamach Przeglądu Sportowego odsłania kulisy swojej pracy.

– W teorii wszystko jest proste. Tor cztery godziny przed zawodami musi być regulaminowy i w takim stanie dotrwać do pierwszego biegu i na tym teoria się kończy. W praktyce walczysz z pogodą, wilgotnością, temperaturą, a czasem z ludźmi, którzy myślą, że tor robi się przyciskiem „play” – rozpoczął – Jeśli masz zawody o 13 czy 16, tor robisz w nocy. Inaczej się nie da. Wysoka temperatura, niska wilgotność i słońce potrafią w kilka godzin zniszczyć to, co było budowane cały dzień. W sezonie toromistrz żyje pogodą. Aplikacje, wilgotność, notatki: ile wody, ile beczek, jaka temperatura. Walczysz z żywiołem. Nigdy nie zrobisz toru jeden do jednego, bo nie da się zapanować nad pogodą. Tor jest jeden dla wszystkich. Jest komisarz, jest sędzia. Nikt nikomu nic nie rysuje pod pole. Jeśli zawody trwają pięć godzin, to nie jest preparacja, tylko błąd organizacyjny. Dobry tor to nie przypadek. To dni pracy, setki decyzji i doświadczenie. A jak ktoś myśli, że wystarczy polać wodą dwie godziny przed meczem, to niech spróbuje sam – zaznaczył.

Węglarz jest także zdania, że obecnie przygotowywane betonowe nawierzchnie niczemu dobremu nie służą. Paradoksalnie, te wyglądające na niebezpieczne, są często o wiele bardziej bezpieczniejsze – To były najlepsze wyścigi i najlepsze tory. Bezpieczne, przyczepne, dające ściganie. Tor nie zawsze musi wyglądać ładnie. Czasem wygląda jak gąbka, wszystko pływa, ale motocykle jadą po powierzchni i zawodników nie wyrywa. Kluczem jest woda, czas i cierpliwość. Bez wody toru nie zrobisz. Ale jeszcze ważniejsze jest to, kiedy i ile jej wlejesz. Dobrze przygotowana nawierzchnia wiąże się równomiernie, nie szarpie motocykla i nie prowokuje niekontrolowanych uślizgów – rozpoczął – Mamy wygłaskane nawierzchnie i ogromne prędkości. Do tego opony, które strasznie kleją. Czasem zawodnik zostaje poderwany nie przez dziurę, ale dlatego, że opona złapie przyczepność w ułamku sekundy. To nie zawsze jest wina toru ani zawodnika. To efekt tego, że wszystko jest wygładzone, szybkie i przewidywalne, aż do momentu, gdy nagle przestaje być – podkreślił.

– W Anglii czy Szwecji tory są bardziej urozmaicone. Pada, wjeżdżają sprzętem, bronują, jadą. U nas wystarczy, że ktoś postraszy komisarza i zaczyna się panika. W 2019 roku podczas Grand Prix zrobiłem bardzo przyczepny tor. Nikt się nie wtrącał, było ściganie i było bezpiecznie. Tymczasem w lidze za podobne nawierzchnie dostawałem uwagi o nieregulaminowości – przytoczył.