Żużel - Droga przez mękę Michała Gruchalskiego.

Michał Gruchalski bardzo liczył iż sezon 2022 będzie przełomowy w jego karierze. Podpisał kontrakt z Orłem Łódź, gdzie miał powalczyć o odbudowanie formy sprzed lat. Na drodze stanęła kontuzja, która początkowo niczego złego nie wróżyła.

Wychowanek Włókniarza Częstochowa po opuszczeniu rodzimego gniazda poszukiwał formy. Najpierw występy w Unii Tarnów, następnie w Wybrzeżu Gdańsk. Dwa sezony minęły, a poza przebłyskami Michała na poważne punkty nie było stać. W końcu nadeszło okienko transferowe przed sezonem 2022 w którym to związał się z Orłem Łódź. Prezes Skrzydlewski zaufał zawodnikowi rodem spod Jasnej Góry i liczył, że będzie ważnym ogniwem ekipy prowadzonej ówcześnie przez Adama Skórnickiego. Wszystko jednak trafiło szlag podczas jednego z pierwszych treningów na łódzkiej Motoarenie.

Żużlowiec upadł na tor i pierwsze prognozy mówiły o wybitym barku. Jak sam wspomina w rozmowie z WP Sportowe Fakty, ból był nie do zniesienia.

„Po upadku pojechałem do szpitala. Czekałem w nim 4 godziny, zanim znalazło się dla mnie wolne łóżko. Żeby była jasność, nie winię za to personelu. Siedziałem na wózku inwalidzkim i dożylnie były mi podawane zastrzyki przeciwbólowe. Siedziałem i wyłem z bólu. Był tak mocny, że nie mogłem oddychać, bo przy każdym wdechu wszystko mnie bolało. W końcu znalazło się dla mnie miejsce i leżałem 2 godziny pod kroplówką. Dopiero później przyszedł lekarz, dali mi narkozę i nastawili bark. Prosiłem ich, żeby mnie zoperowali, bo wiedziałem, jak to było w przeszłości u innych zawodników z tego typu urazami. W odpowiedzi usłyszałem, że nastawili mi bark, a wszystko dalej będę musiał robić na własną rękę.”

Jak się okazało decyzja o nastawieniu barku była najgorszą z możliwych dla Michała, wtedy rozpoczęły się jego problemy. Odwiedziny u kolejnych lekarzy na nic, a ból w barku nie ustawał. Wychowanek Włókniarza fachową pomoc odnalazł dopiero w swoim rodzimym mieście.

„Poszedłem do szanowanych w Częstochowie ortopedów, którzy jak mnie zobaczyli, to pierwsze pytanie, jakie zadali, to jak się czułem po operacji. Odpowiedziałem im, że nie miałem żadnej operacji, tylko nastawienie barku. Oni aż się złapali za głowę. Powiedzieli, że to jest nie do pomyślenia, że nie przeszedłem operacji zaraz po upadku. Od razu dali mi skierowanie na rezonans magnetyczny. Miałem zerwane ścięgna i mięśnie. Jak wróciłem z rezonansu, to dostałem płytkę z opisem. Jak przeczytałem, że mam uszkodzoną panewkę i ścięgna rotatorów oraz ubytek kostny, to się załamałem. Pomyślałem, że chyba zostałem kaleką. W Częstochowie dobrze się mną zajęli. Jestem już po operacji, 24 listopada miałem zabieg, choć pierwotnie brakowało dla mnie terminu. Do teraz odczuwam skutki narkoz, bo byłem poddany dwóm narkozom w ciągu siedmiu miesięcy. Organizm jest strasznie osłabiony, reaguje na każdą zmianę pogody.”

Sam Gruchalski podkreśla iż nie porzuca swoich marzeń. Nadal bardzo by chciał jeździć na motocyklu, lecz zdecyduje się na to dopiero kiedy będzie w stu procentach zdrowy. Szanuje przede wszystkim zdrowie rywali, o których chce zadbać lepiej niż o siebie.

„Chciałbym w końcu skupić się na przyszłości. Chcę dojść ze swoim zdrowiem do normalności. Jestem zbyt młody, żeby być kaleką. Nie chcę też zrobić nikomu krzywdy na torze. Wszystkie decyzje są podejmowane z lekarzem. Przechodzę non stop badania, za niektóre muszę płacić. Chodzę po lekarzach, praktycznie każdą klinikę na Śląsku i w obrębie znam już na pamięć.”