PGE Ekstraliga - Fenomen Macieja Kuciapy.

Jeszcze kilka lat temu sam rywalizował na torach żużlowych, a rok temu walnie przyczynił się do wywalczenia historycznego złota przez Motor Lublin. Maciej Kuciapa opowiada o swojej pracy w roli trenera.

W karierze każdego zawodnika niezależnie od dyscypliny nadchodzi moment, kiedy musi powiedzieć pas w roli uczestnika. Wielu z nich postanawia jednak pozostać przy sporcie. Podobnie uczynił Maciej Kuciapa, który zaledwie po czterech latach od końca kariery wywalczył mistrzostwo Polski z Koziołkami.

W rozmowie z portalem redbull.com opowiedział o pracy z Lubelskim zespołem i kulisach pracy jako szkoleniowca. Jak sam mówi oferta z Motoru nadeszła niespodziewanie.

„Ponad ćwierć wieku ścigałem się na żużlu. Jeszcze będąc aktywnym zawodnikiem, myślałem, co zrobić, by po zakończeniu kariery zostać blisko speedway’a. Chciałem pracować z młodzieżą, więc zdecydowałem się na kurs instruktora sportu żużlowego. Wydawało mi się, że trzeba zacząć od szkolenia dzieciaków i stopniowo podejmować coraz bardziej odpowiedzialne zadania na różnych poziomach, ale życie zweryfikowało te plany na trzech płaszczyznach… Dostałem propozycję pracy z seniorami, opieki nad pierwszą drużyną i to w dodatku w Ekstralidze, najmocniejszej żużlowej lidze na świecie!”

Opiekun Koziołków na pytanie co jest najtrudniejsze w roli szkoleniowca wskazał bez wahania na odpowiednie przygotowanie toru.

„Bardzo ważnym, szalenie odpowiedzialnym i czasochłonnym zadaniem jest przygotowanie odpowiedniego toru. Nawierzchnia w sporcie żużlowym ma wielkie znaczenie i trzeba robić wszystko, by jak najbardziej odpowiadała zespołowi. To trwa. Należy pamiętać, że tor musi pasować wszystkim zawodnikom w drużynie, a poszukiwania tego optymalnego modelu mogą być żmudne. A potem, kiedy już się znajdzie ten złoty środek, trzeba umieć sprawić, by ten tor był powtarzalny. Przygotowanie identycznej nawierzchni utrudnia zmieniająca się temperatura, wilgotność, opady, pora rozgrywania zawodów itd. To naprawdę bardzo precyzyjne zadanie i temu poświęcam najwięcej czasu. Razem z toromistrzem robimy, co możemy, by zawodnicy mieli tor, jaki najbardziej im pasuje i do którego są przyzwyczajeni.”